De bosbrand laat Serigala verwoest achter. Lees meer.
Nog meer plek voor plot. Lees meer.

PortalIndexKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen


 
Gebruikersnaam:
Wachtwoord:
Log me automatisch in bij ieder bezoek:

Deel | 
 

 No way home - &Damian

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
avatar


Damon.




PROFIELAantal berichten : 28
KARAKTER

Karakter
Leeftijd: 3 maanden
Roedel: They took me from them
Partner: I'm a strong and independent man

BerichtOnderwerp: No way home - &Damian   ma jul 28, 2014 4:57 am
Al twee dagen lang zwierven de twee pups in het nieuwe, vreemde gebied. Al een week lang waren ze zonder ouders, zonder roedel. Vorige week hadden ze nog heerlijk in hun hol gelegen, knus tegen hun ouders aan. Een week geleden waren ze nog iemand geweest, hier waren ze niemand. Twee weesjes die met moeite hun voedsel  bij elkaar konden sprokkelen. Het was beschamend. Ze hadden nog geprobeerd om de geur van de ontvoerders te volgen, maar al snel raakte ze het spoor bijster, letterlijk en figuurlijk. Verslagen en moedeloos waren ze teruggekeerd naar het gebied waar ze als twee  nutteloze voorwerpen waren gedumpt. Alsof ze niks waren. Wrok overheerste heel Damon's lichaam. Stoere situaties ontwikkelde zich in zijn hoofd. Als die laffe wolven terug zouden komen, dan dan dan... Zou hij ze een poepie laten ruiken! Ze zouden hier niet levend vandaan komen. Ze zouden schreeuwen om hun moedertje, en vragen voor vergiffenis. Loze gedachten. Want hij had alle kans gehad tijdens de lange weg hiernaartoe. Hij was te klein, te zwak. Hij was geen partij geweest voor een grote wolf, laat staan een hele groep.Het deed pijn om dat  te realiseren.

'Ik zie wat!' riep Damon toch enthousiast, ook al zat hij in zo'n benarde situatie. Zijn ogen richtte zich op een stenen gevaarte in de verte. 'Damian, kijk dan, kijk dan!' Zijn focuste zijn ogen nu op de zwarte pup achter hem. 'Schiet nou op, slome!' Ondanks alle deprimerende gedachten die in zijn hoofd zwierven, bleef hij toch  positief aan de buitenkant.Hij begon te rennen, wetend dat zijn broer het niet kon laten om erachteraan te gaan, vooral niet nadat Damon hem had uitgemaakt voor watje. Hoe minder afstand er tussen hem en het kasteel bevond, hoe meer brokstukken er in het gras lagen. Uiteindelijk werden het er zoveel, dat hij zag dat hij eroverheen kon springen. Met een aanloopje, een schuddende kont, en daarna een grote sprint, sprong hij op de rots. Vanaf daar sprong hij op de volgende, en zo ging de bruine pup van steen naar steen. Uiteindelijk belandde hij op een grote steen, en daar bleef hij liggen, lichtjes buiten adem. Zijn groene ogen fixeerde op zijn zwarte sibling. 'Deze rots is van mij!' schreeuwde hij. Hij zal hier niet meer van af wijken. Zijn steen.
Hij bekeek het landschap, het kasteel was nog maar tien meter verwijderd. Het zag er uitnodigend uit, de ideale speelplek voor pups. Zoiets hadden ze niet in hun gebied, dit was nieuw. Toch had hij het graag opgegeven om weer terug te gaan naar zijn gebied. Hoe veel hij er vroeger ook over klaagde, hij miste het met heel zijn hart.


Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
avatar


Damian.




PROFIELAantal berichten : 14
KARAKTER

Karakter
Leeftijd: 3 Months
Roedel: Forced in to solitary
Partner: -

BerichtOnderwerp: Re: No way home - &Damian   ma jul 28, 2014 5:30 am

De dagen duurde lang als je als pup samen met je broer op zoek moest gaan naar eten en plekken om veilig te slapen. Damian hield er niet van, hij wou terug naar huis. Daar hoorde de twee pups thuis. Daar werd alles voor hun gedaan, naja toch als het op jagen aan kwam. Nu waren ze hier en waren ze alleen. Misschien was de roedel al opzoek naar hun. Al zouden ze hun toch niet vinden, de twee alfa pups waren te ver gebracht om nog gevonden te worden. De zwarte pup kon het echt niet hebben. Hij was boos, zelfs woedend. Hmpf. Wacht maar als hij groot was dan ging hij wel samen met zijn broer achter hun aan, dan ging hij hun kop er af bijten. Hij zou elke poot van hun stomme lijven aftrekken en er niets van over laten. Maar dat was dus voor later, nu waren ze nog klein en makkelijk mee te nemen zoals wel was bewezen. Damian moest niet nadenken over wie het mogelijk had gedaan. Die misselijkmakende roedel met hun twee alfa pups Michael en Gabriël. Met hun zouden ze beginnen als ze eenmaal groot waren.

Damian hield zijn kop even schuin toen hij zijn broertje hoorde. Meteen richtte hij zijn helder groene ogen voor zich uit. Het gevaarte dat een eind verder opdoemde deden zijn ogen even groot worden. Yeah, eindelijk iets waar ze konden spelen. ‘Ja ja ’t is al goed ik zie het ook wel.’ Grijnsde de pup breed. Damian liet even dramatisch zijn bek open vallen toen zijn broer hem slome noemde. Oh ja? Dat zouden ze nog wel zien! Meteen sjeesde het kleine zwarte gevaarte achter hem aan. In plaats van op de rotsblokken die naderde te springen zigzagde hij tussen de grote stenen door. Zo nu en dan schoot zijn blik even naar omhoog om te kijken of hij zijn broertje over zag springen. Natuurlijk gebeurde dat ook nog. Sukkel. Damian rende verder bij de stenen vandaan tot hij zijn broer wat hoorde schreeuwen. ‘Neem jij de steen maar, ik neem het kasteel.’ Gilde hij luid genoeg zodat hij gehoord zou worden. Tss, Damon leek altijd het genoegen te nemen met het kleinere. ‘Ja, je hebt het gehoord ik claim het kasteel.’ Schreeuwde hij. Zodra het claim woord viel kon zijn broertje het namelijk niet meer van hem afpakken.
Uiteindelijk hield Damian halt bij iets wat vroeger waarschijnlijk de ingang was geweest van het grote ding. Tegenover de omvang van het gene wat nog overeind staat, was hij maar miniscuul. Maar dan nog het kasteel was van hem en daar kon zijn broertje niets aan veranderen. Tenzij hij een goed aanbod had natuurlijk. Maar dat zou hem wel gaan verbazen. Stenen ging hij niet verruilen voor zijn grotere hoop stenen.




Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
avatar


Damon.




PROFIELAantal berichten : 28
KARAKTER

Karakter
Leeftijd: 3 maanden
Roedel: They took me from them
Partner: I'm a strong and independent man

BerichtOnderwerp: Re: No way home - &Damian   ma jul 28, 2014 6:09 am
Damian koos er niet voor om het stenenpad te volgen. Ook al was zijn weg veel amusanter, Damian was al heel snel een heel eind verder. Zijn methode ging veel langzamer dan hij eerst had gedacht. Hij moest eens leren nadenken voor hij handelde. Dit had hij moeten zien aankomen.
Toen hij zijn steen had geclaimd en daar onwijs triomfantelijk over deed, hoorde hij zijn broertje schreeuwen dat het kasteel van hem was. Het kasteel! Hoe kon hij zo dom zijn! Wie wilde er nou zo'n stomme steen, als er een heel kasteel voor het grijpen lag. Dit mocht niet, hij gunde zijn broertje het kasteel niet. 'Na ah, claimen telt hier nog niet! Dat gold alleen in het oude gebied!' Schreeuwde hij, en sprong alles behalve soepel van zijn steen af, om maar zo snel mogelijk de afstand tussen hem en zijn broertje in te halen. Toen hij de grond raakte, zag hij dat zijn broertje al bij de opening was. Dit ging nog wel eens lastig worden. Sowieso had zijn broertje het recht op het kasteel. Dat claimen hier nog niet telde, was een onwijs slechte smoes. Hij moest met iets beters komen, maar hij kon niets beters verzinnen. Dan maar voet bij stuk houden.
Gelukkig stond Damian bij de opening stil, en had Damon hem al snel ingehaald. Maar in plaats van te stoppen en met hem te overleggen, misschien zelfs te ruilen, ging hij alleen maar harder, en sprong daarna - dit keer wel elegant- op zijn broertje. Samen rolde ze naar beneden, en kwamen ze tot stilstand tegen de steen. 'Claimen gaat nu pas in! IK CLAIM HET KASTEEL!' En zo rende hij weg van zijn broertje, en verdween hij in de gangen van het kasteel.
Alsof zijn leven ervan afhing rende hij door, op zoek naar een goede verstopplek zodat hij zijn broertje daarna kon laten schrikken. Want  Damian zou het er niet bij laten, hij zou Damon's claim waarschijnlijk ongeldig laten verklaren. Daarom moest hij het maar met vechten de upper hand krijgen. Hij was immers toch superieur aan zijn broer?
Uiteindelijk wurmde hij zich tussen een paar grote stenen. De schaduwen van de stenen zorgde ervoor dat hij niet te zien was, dacht hij tenminste. Nu was het wachten op zijn broer, en dan zal hij die wel eens de stuipen op het lijf jagen.


Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
avatar


Damian.




PROFIELAantal berichten : 14
KARAKTER

Karakter
Leeftijd: 3 Months
Roedel: Forced in to solitary
Partner: -

BerichtOnderwerp: Re: No way home - &Damian   ma jul 28, 2014 6:53 am

Damian keek nog steeds naar de gang voor hem. Overal lagen stukken steen. Maar toch had hij dit mooi geclaimd en hij ging zijn broertje daar toch wel aan herinneren. Moest hij maar niet zo dommerik zijn om een zwakke steen te claimen. I mean, wat had je daar nu aan als je al dit leuks had? Geamuseerd keek de zwarte pup om naar zijn broertje die nog altijd op zijn eenzame steen zat. Kort schudde hij zijn hoofd op wat hij zei. ‘Je kan weer eens niet tegen je verlies stommerd. Claimen telt overal. Ik heb recht op dit kasteel!’ Schreeuwde Damien terug. Voor een seconde vernauwde hij zijn ogen even. Oh, dit was trouwens de normale gang van zaken tussen hem in. Damian noemde zijn broer de meest onbeleefde dingen, maar hij hield wel van die kleine dwerg. Naja, broederliefde zeker? De snelheid waarmee Damon aankwam rennen verbaasde hem en voor hij het door had werd hij met een smak mee het kasteel ingerold. Fijn dan. Nu was zijn vacht nog besmeurd ook. Onder het rollen door probeerde hij zijn broer van zich af te duwen maar hij faalde erin, al kwam dat waarschijnlijk door de snelheid waarmee ze aan het rollen waren. Met een smak kwam hij tegen de steen tot stilstand en snoof even op de woorden van zijn broer. ‘Je kunt zeggen wat je wilt. Je weet dat ik recht heb op dit kasteel huilebalk. Ik geef het niet zo maar af.’
In plaats van hem achterna te gaan bleef hij even te zitten. Kort keek hij naar alle vier zijn pootjes die nog mooi aan zijn lichaampje zaten. Alright, dus het was enkel maar iets wat kort pijn ging doen. Als een kleine spion zakte hij door zijn voorpoten en zette het op een sluipen. Zijn broertje was niet zo slim, zijn geur zou hem zo verraadden. Geruisloos gleed hij over het gangpad en uiteindelijk dook hij simpelweg een of andere open ruimte in wat vroeger een kamer was. Damian was echt niet zo dom als zijn broer dacht dat hij was. Als hij het goed had, zat Damon iets verder op de gang. Het was een perfecte zet om hier te komen zitten. ‘Wel druiloor, kom maar uit je verstopplek of ben je echt zo’n angsthaas?’ Klonk het luid. Een gemeen grijnsje verscheen op de snuit van de jonge pup. Nu moest hij wel komen. Want daarin verschilde hij en zijn broer niet veel. Als je de ene uitdaagt dan kwam die altijd wel meteen tevoorschijn.

[/quote]


Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
avatar


Damon.




PROFIELAantal berichten : 28
KARAKTER

Karakter
Leeftijd: 3 maanden
Roedel: They took me from them
Partner: I'm a strong and independent man

BerichtOnderwerp: Re: No way home - &Damian   ma jul 28, 2014 7:13 am
'Claimen telt helemaal niet overal! Het moet eerst ingaan, want anders is het niet eerlijk. En ik kan wel tegen mijn verlies! Ik hoef gewoon nooit tegen mijn verlies te kunnen, omdat ik nooit verlies! En je bent zelf een stommerd, stommerd! Je hebt helemaal geen recht op dit kasteel, ík heb recht op dit kasteel. En als je het wil hebben, moet je er maar voor gaan vechten. Maar dat durf jij niet hè, lafaard die je bent' Het was een waterval van woorden die er uit zijn mond kwam. Als zijn geur al niet zijn verstopplek had verraden, was het zijn stem wel, die overal te horen was, zelfs buiten het kasteel.
Hij bleef in zijn verstopplek zitten, onwijs trots op zichzelf voor alle bijdehante opmerkingen die hij had kunnen maken. Zijn broertje was lang niet zo gevat als hij. Hij was alleen maar een jankerd. Geen partij voor Damon, dat Damian dacht dat hij hem kon verslaan. Wat een grap! Het was wel duidelijk wie straks het kasteel zou hebben, en dat was Damian zeker niet. Maar Damon was de ergste niet, Damian kon vast wel een kamertje krijgen in zijn grote kasteel. Als hij hem maar voor de rest van zijn leven van vlees voorzag. Hij mocht hem lekker muizen voeren, terwijl hij prinsheerlijk in de grootste kamer lag van het hele kasteel.
Maar Damian kwam maar niet. Het duurde allemaal veel te lang. Hij kon niet zo lang stilzitten, hij wilde rennen, aanvallen, maar hij hield zich voor nu nog even in. Nog even, en Damian zou de hoek om komen. Dan kon hij hem bespringen, en dan zou hij voor altijd baas van het kasteel zijn. Dat was het stilzitten wel waard. Hij zag het al helemaal voor zich. Oe, wat zou Damian kwaad kijken!
Al snel werd het duidelijk dat Damian nooit zou komen. 'Kom jij maar uit jouw schuilplaats,' zei hij koppig, maar toch verliet hij de twee stenen. Hem een druiloor noemen? Hij zal wel eens even laten zien wie hier een druiloor was. 'Ik kom wel, want ik ben the bigger man. Ik ben niet bang voor je,' zei hij terwijl hij langzaam de gang over liep. Bij de kamer bleef hij staan. Als hij nu de hoek om zou gaan, zou Damian hem sowieso laten schrikken. Dat mocht hij niet laten gebeuren. Als een soort van suprise aanval die compleet mislukte door de harde oerkreet die hij er bij maakte, stormde hij de open ruimte binnen, en zetten zijn kont tegen de achterste muur, zodat hij niet van achter verrast kon worden. Zoekend keek hij de kamer rond, op zoek naar zijn broer. 'Hier ben ik dan, wees een man, en vecht!' Het was eigenlijk niet duidelijk wie er zou winnen tijdens een gevecht. Ze waren aan elkaar gewaagd. Beide konden ze wel dingen goed en wat minder goed. Maar Damon was overmoedig, en zag zichzelf als winnaar het gevecht uitkomen.


Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
avatar


Damian.




PROFIELAantal berichten : 14
KARAKTER

Karakter
Leeftijd: 3 Months
Roedel: Forced in to solitary
Partner: -

BerichtOnderwerp: Re: No way home - &Damian   di jul 29, 2014 2:14 am

Ugh, zijn broer. Soms hé, kon hij zijn nek wel eens omwringen. ‘Je bent nog altijd een betweter, die niet tegen zijn verlies kan. Ik heb dit kasteel geclaimd en jij kan er helemaal niets meer aan veranderen randdebiel. En noem me geen lafaard want je weet dat ik best de grond met je kan opkuisen als je dat echt wil dombo. Claimen telt wel overal, zodra de woorden zijn gesproken is het gebied van diegene ik was eerst. Deal with that. Of je me nu verslaat of niet het claimrecht valt mij toe en niet jou. Soms kan je echt ongelofelijk irritant zijn. Ik vraag me af wat pap hier van zou vinden.’ Ditmaal was het zijn beurt om een hele hoop woorden op zijn broertje af te sturen. Want ja als het een ding was wat de twee goed konden was elkaar uitmaken. Damon wist zelf wel dat Damian niet zonder slag of stoot zijn geclaimde kasteel zou opgeven. Dat was gewoon naja, Damian. Ook had hij trouwens geen zin om zijn poten vuil te maken aan zijn broer, maar als het werkelijk moest dan gaf hij hem wel een paar klappen die zijn hersenen weer wakker gingen maken. ‘Hou trouwens eens die stinkbek van je, of wil je dat heel het gebied zo meteen weet dat we hier zijn!’
Dat die broer van hem maar nutteloos op zijn verstopplek bleef zitten. Hij zat tenminste in plain sight in het midden van de kamer. Damian was tenminste geen lafbek om zich te verstoppen tussen een hoopje steen. De woorden van zijn broertje deden hem grijnzen. ‘Ik verstop me tenminste niet tussen een hoopje steen. Dus wie is hier de lafaard?’ Riep hij terug. Misschien moesten ze straks maar kappen met het gillen naar elkaar. Damian had er geen zin in dat vreemde wolven op hun zouden afkomen. Dat was wel het laatste wat hij wou. Nu ze hier toch gedumpt waren, wou hij het liefst alles alleen met zijn broertje doen. Gewoon om te tonen dat ze het konden. Dat ze niet zo zwak waren als men van hem dacht. Wanneer hij een zacht getrippel van nageltjes hoorde op de stenen spietste hij zijn kleine oortjes en rechtte zijn rug. Zo zag hij er trouwens nog sexyer uit dan hij al was, plus het had iets dreigends ook al was hij nog maar een pup.
De plotse oerkreet die Damon slaakte zorgde ervoor dat hij luid begon te lachen. Moest hij verstopt hebben gezeten had dit zijn plekje mooi verpest, maar hij zat dus gewoon in het zicht. Iets wat waarschijnlijk niet verwacht werd door die kleine oerman. Zijn broer rende zo langs hem heen tot hij de achterste muur had bereikt, naja wat er nog van over was eigenlijk. Helemaal niet impressed draaide hij zich om en keek hem met een frons aan. ‘De enigste man hier ben ik, ik verstop me tenminste niet.’ Met die woorden zette hij een aanval in werking. Damian in een boogje langs een van de zij muren. Zo trof hij Damon zonder genade op zijn flank en rolde ze samen door tot ze in een hoek of iets van de ruimte terecht kwamen. Wanneer ze tot stilstand kwamen lag hij triomfantelijk van boven en duwde met al zijn gewicht, wat niet zo veel was zijn broer hard tegen de vlakte. ‘Had je nog wat.’ Gromde hij. Iets wat natuurlijk overging tot iets heel schattigs als een andere wolf het zou zien. Maar voor hem was dus echt wel menes. Damon had hem nu wel zo ver gedreven dat hij echt wel in was voor een gevecht.




Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
avatar


Damon.




PROFIELAantal berichten : 28
KARAKTER

Karakter
Leeftijd: 3 maanden
Roedel: They took me from them
Partner: I'm a strong and independent man

BerichtOnderwerp: Re: No way home - &Damian   di jul 29, 2014 3:26 am
He did not just do that. Papa erbij halen? Wie was hier nou een lafaard. [b]'Papa vond mij toch altijd veel leuker!' schreeuwde hij de kamer door. Niet dat dat ook maar enigszins waar was, hun vader deed niet aan lievelingetjes, maar hij hoopte stiekem dat het Damian toch zou raken. Dat er enige twijfeling in zijn hoofd zou gaan zitten. 'Ik zou later Alfa worden, en jij zou mijn dienaar worden. Dus gedraag je maar eens naar je rang.' Maar daarna kreeg hij gelijk te horen dat hij zijn stinkbek moest houden, omdat anders iedereen ons hier zou horen. 'Je hebt zelf een stinkbek,' zei hij, maar dat waren zijn laatste schreeuwende woorden. Damian had gelijk, ze moesten niet heel Avarice laten weten dat ze het kasteel hadden ingenomen. Dat zou ongewenste pottenkijkers met zich meebrengen. Hij wilde niet dat iemand zich met hen zou bemoeien. Ze konden het allemaal zelf wel. Damian en hij hadden niemand nodig. Maar Damian volgde zijn eigen advies niet, en schreeuwde nog wat, wat erop neer kwam dat hij een lafaard was. Hij zou eens laten zien wie hier het watje was. Hij zou zijn oren schoonmaken met dat wattenstaafje van een broer. En toen begon zijn aanval de ruimte in.
Toen hij de kamer in stormde, hoorde hij het gelach van zijn broertje. HA! plek verraden. Maar toen besefte hij pas dat zijn broer out in the open was. Whoeps.  Shit, zijn broertje was niet verstopt geweest. Als hij nou sneaky de kamer in had gekeken voordat hij halsoverkop de kamer in was gerend, had hij gelijk kunnen aanvallen. Maar nu was het te laat. Nog voordat Damon kon reageren lag er ineens een stinkend mormel bovenop hem. 'Ga van me af!' schreeuwde hij. Al rollend gingen ze de zaal door. Hij probeerde zoveel mogelijk van Damian aan te raken met zijn nagels, maar de enige treffende slag was er een tegen de kont van zijn  broer, en die was niet eens diep. Toch rook hij triomfantelijk de geur van  bloed. Ook al waren het om precies te zijn twee druppels.
Toen ze eindelijk tot stilstand kwamen tegen de muur, lag Damian bovenop. Damon probeerde zich er onderuit te wurmen, maar het mocht niet baten. 'Had je nog wat?' vroeg zijn broertje. Had hij nog wat?! HAD HIJ NOG WAT?! Hij had nog heel veel. In zijn ogen kwam een vreemde sprankeling, maar Damian kon dat niet als teken zien van onraad, daar ging het te snel voor. Hij zetten met zijn achterpoten af op het lijf van Damian zodat Damian de lucht in vloog - misschien wel vijf centimeter. 'Dat had ik.' grinnikte hij, oh wat was hij trots op zichzelf. 'Maar laten we het leven van een konijn zuur maken, ik heb honger.' Alsof zijn maag hem hoorde spreken, begon het te knorren. Damon's humeur werd gelijk weer duisterder, het voelde alsof de wereld wat donkerder werd om hem heen. Want de situatie waarin de twee pups zich bevonden werd weer duidelijk. Ze hadden al een paar dagen niet gegeten. 'Met teamwork moet het vast wel lukken.'


Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
avatar


Damian.




PROFIELAantal berichten : 14
KARAKTER

Karakter
Leeftijd: 3 Months
Roedel: Forced in to solitary
Partner: -

BerichtOnderwerp: Re: No way home - &Damian   di jul 29, 2014 3:45 am

Was Damon nu zo dom? Damian wist even goed als hem dat zijn vader niet aan lievelingetjes deed. Dat was iets wat meer thuis hoorde in die andere roedel. Als hij verwachtte dat dit hem van de wijs ging brengen had hij toch maar even dikke pech! Het zorgde er juist voor dat hij zijn broer nog dommer vond dan eerst. Die opmerking over het alfa gebeuren sloeg de spijker op de kop. Sukkel. ‘Je weet even goed als mij dat we beide alfa worden, daarvoor hebben ze ons volgende in rang genoemd en waarschijnlijk is dat een van de redenen waarom we dus hier zijn. Of had je zo ver nog niet nagedacht?’ Bromde hij. Het volume van zijn stem had jonge Damian al sterk getemperd. Waarschijnlijk had Damon wel al zo ver nagedacht, het leek hem eigenlijk wel zo duidelijk. De wolven die hun hadden meegenomen stonken naar Michael en Gabriël. Dat was het gene wat hun verraden had. Op de verdere woorden van zijn broer sloeg hij geen acht meer. Hij had echt geen zin meer in het gekibbel van hun. Het kasteel was van hem en daarmee uit!
Een snijdende pijn trok door zijn kleine lichaam heen en al gauw vervulde de geur van bloed zijn neus. Zijn eigen bloed. Wat een stommerd was zijn broer wel niet. Tss. Onder het rollen door was hij ook fel in de weer met zijn poten en hij voelde het enkele malen treffen, maar pas toen zijn voorpoot de borst van Damon raakte zette hij heel kort zijn nagels. Nah! Eigen schuld. Kleine etter. Het rollen maakte hem stiekem misselijk maar hij liet het niet aan zijn broertje zien, dat was een teken van zwakte en de zwarte pup was alles behalve zwak. Naja, stiekem waren ze nog wel zwak maar ze konden beide al erg veel en later zouden ze uitgroeien tot kopies van hun ouders en zouden ze iedereen aan de kant vegen.
Voor hij het door had werd hij van Damon afgetrapt. Dat deed kinda pijn. Om schade te beperken liet hij zich op zijn zij vallen en rolde meteen terug zodat hij overeind kwam. Meteen schudde hij zijn vacht uit en snoof even. Deze strijd was nog niet afgelopen. ‘Toch blijft het kasteel van mij.’ Snoof hij geïrriteerd. Als er iets was dat hij niet kende, dan was het opgeven. Hij had nog altijd het claimrecht op dit alles, en hij ging het in stand houden wat Damon ook mocht doen. Eveneens tegelijkertijd met zijn broertje begon zijn maag knorren. Oké, even een eetpauze dan. Maar zodra ze hadden gegeten werd het terug menes. Damian zette zich kort op zijn kont neer en keek even rond. Hier binnen zouden ze hoogstens wat ratten vinden, maar konijnen waren hier niet dacht hij. ‘Niet hier. Ik heb geen zin in rat.’ Sprak hij terwijl hij zich weer overeind duwde en naar zijn broer liep. Gegeten hadden ze al niet meer sinds de laatste jacht thuis. Dus het was echt wel nodig dat ze nu wat naar binnen sloegen, anders gingen ze morgen niet meer halen. Bedenkelijk keek hij naar de grasvlakte buiten. ‘Kom op. Ga maar vanop je steen kijken of je iets ziet, ik zoek wel op de grond.’ Het leek het hem het beste plan. Nou, eigenlijk niet want ze konden beter beide op de grond blijven. Maar een uitkijk van hogerop was altijd wel handig, toch?




Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
avatar


Damon.




PROFIELAantal berichten : 28
KARAKTER

Karakter
Leeftijd: 3 maanden
Roedel: They took me from them
Partner: I'm a strong and independent man

BerichtOnderwerp: Re: No way home - &Damian   di jul 29, 2014 4:37 am
'Tuurlijk had ik wel zo ver nagedacht. Ze wilde ons weg van de roedel, zodat er na ons geen opvolgers meer zijn. Als vader dan sterft, zou er geen Alfa meer zijn.' Damian was hier niet de enige slimme hoor. Damon's  gedachten gingen nergens anders meer over dan over zijn ontvoerders. 24 uur per dag, zeven dagen per week dacht hij over ze na. Vooral over hoe hij wraak op ze zou gaan nemen, maar ook over waarom ze hen hadden ontvoerd. Het werd hem al snel duidelijk dat de ontvoerders er voor wilde zorgen dat de roedel zou uitsterven, want wanneer hij probeerde te bedenken wie een goede opvolger zou zijn voor het Alfaschap, leek niemand gekwalificeerd. Na hun vader zou er niemand goed genoeg zijn om de roedel over te nemen. De meeste sterke wolven waren in de loop der tijden allemaal weggegaan, die waren slim genoeg om te beseffen dat het gevecht nergens op sloeg. Die waren slim genoeg om er voor henzelf een einde aan te maken. De ontvoerders hadden er blijkbaar goed over nagedacht.
Tijdens het rollen voelde Damon ineens een steek in zijn borst. Een van Damian's maaiende poten was een voltreffer geweest. Autsj. 'Stombo' siste Damon, maar liet het daarbij. Hij was veel te geconcentreerd om zoveel mogelijk schade aan te brengen, en zo min mogelijk schade op te lopen.
Damian's doorrollen zag er pretty professioneel uit, en Damon keek er ook vol verbazing naar, maar no way dat hij dat zou gaan toegeven. In plaats daarvan wierp hij een schampere blik naar Damian. Het gevecht werd gestaakt, maar Damian kon het daar niet bij laten. 'Toch blijft het kasteel van mij. 'In je dromen, broertje van me,' fluisterde hij, maar maakte er daarna geen woorden meer aan vuil. Hij wist dat the battle of the castle verder zou gaan na het eten, niemand zou het er hier zomaar bij gaan laten. Dan zouden ze wel zien van wie het kasteel was. Over een paar uur zou het er hier weer hard aan toegaan. Met meer oorlogswonden dan alleen een wond op de bil van Damian.
Nu de adrenaline uit zijn lichaam was verdwenen, voelde Damon zich iets wat verzwakt. Het gedwongen dieet eiste zijn tol. Hij wierp een blik op Damian om te kijken of hij hetzelfde had, maar hij kon niks van hem aflezen. Had de honger geen invloed op Damian? Wel stemde Damian er in mee om te gaan eten, hij stelde zelfs een tactiek voor. 'Die tactiek is wel goed genoeg, ongeveer,' sprak hij denigrerend. Hij kon het niet laten. Damian wilde dan wel eten, maar niet hier, geen rat. 'Geen zin in om je soortgenoten te eten?' sprak hij gevat, maar met die woorden verliet hij het kasteel. Hij sprong op zijn luttele rots, die er nu onbenullig uitzag in de laatste zonnestralen. Hij plaatste zijn billen op de warme steen, en keek in de verte op zoek naar beweging, die uit bleef. Pas na tien minuten vielen zijn groene ogen op een pluizenbol in de verte. 'Damian, bij de rand van het bos!' siste hij. Nu moesten ze nog een plan van aanpak hebben. Ze konden er niet zomaar heengaan, het konijn zou ze gelijk zien als ze het open veld betraden. 'We moeten eigenlijk een hinderlaag veroorzaken. Een iemand het bos in, een iemand het konijn de bossen in jagen. Maar hoe we de bossen in komen, is de vraag. We moeten genoeg afstand hebben tussen de plek waar we het bos ingaan en het konijn, zodat hij ons niet doorheeft, maar dat betekent dat degene in het bos ontzettend om moet lopen, en dat gaat lang duren,' filosofeerde hij over de beste techniek. Vragend keek hij zijn broer aan, wachtend op zijn inbreng.


Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
avatar


Damian.




PROFIELAantal berichten : 14
KARAKTER

Karakter
Leeftijd: 3 Months
Roedel: Forced in to solitary
Partner: -

BerichtOnderwerp: Re: No way home - &Damian   di jul 29, 2014 6:31 am

Fijn dat hij toch nog enig teken van slimheid in zijn hoofd had. Misschien was er dan toch een beetje van hem afgegaan op Damon. De looks had hij in ieder geval al niet. Ergens was het eigenlijk best gemeen. Van zijn looks dat meende hij niet, maar die slimheid was soms nogal ver te zoeken bij hem. Damian snoof even toen zijn broer hem dombo noemde. Ja, dat moest je echt wel zeggen tegen het duidelijke brain van de twee. Loser. Na zijn ene tik tegen de borst van zijn broer liet hij het er maar bij, hij wou de arme ziel niet nog meer verwonden. Damon kon nog wel eens handig zijn. Vooral nu ze maar met twee door het leven moesten. Natuurlijk vond hij dat nog steeds niet cool, maar ja dat was hun leven nu. Damian had de belofte aan zichzelf gemaakt om voor zijn broertje te zorgen, net zoals die voor hem zorgde ook al zou hij dat nog in geen miljoen jaar toegeven. Die kennis hadden ze gelukkig wel over elkaar, want anders gingen ze daar nog over bekvechten.
‘Mijn dromen komen ten minste nog uit.’ Grijnsde hij kort. Dat was dan ook het laatste wat er deze moment over gezegd werd. In zijn hoofd was de kleine reu al helemaal bezig met het gevecht straks, hoe hij zijn broer over de grond ging slepen tot hij ging huilen. Want ja, dat ging hij doen. Damon zou huilen, alleen moest hij nog bedenken over hoe hij dat ging doen. Verschillende plannetjes kwamen op in zijn hoofd, maar hij ging er zeker niet mee te koop lopen. Dat plezier deed hij zijn broer niet.
Nu was het weer heel even het echte leven. Eten was hun prioriteit ook. Gelukkig zat de kleine pup nog volgepompt met adrenaline dat hij er niet veel last van had, maar hij werd het gewaar aan zijn broer. Kort snoof hij, maar besloot de bigger man te zijn in dit gesprek. Zijn tactiek was niet de allerbeste maar voor de moment kon hij met een lege maag niet super goed nadenken hoor. Maar toch bleef hij nog steeds de slimste. ‘Als ik een rat ben, dan ben jij er ook eentje. Verbonden door bloed weet je nog.’ Bromde hij kort waarna ook hij zijn kasteel verliet. Damon deed wat hij hem had gezegd. Wie is de dienaar nu? Nee oké, dat was laag dus hield hij zijn bek maar. Hulp was goed, zeker nu. Zelf liep hij een paar passen bij zijn broers steen vandaan en keek wat rond. Maar hier tussen de stenen was niets anders te vinden dan gras concludeerde hij al snel. Wanneer zijn broer sprak schoten zijn ogen meteen naar voren. Ook hij spotte het konijn. Momenteel waren ze veel te ver van het dier verwijderd, en hij had nog niet gelijk een idee over hoe ze er dichterbij zouden komen. Als ze het op goed geluk zouden proberen en er dus als twee idioten op af gingen rennen dan ging het zowiezo mis. Kort liet hij zijn groene ogen over het gebied tussen hen en het bos gaan. Best een verre afstand voor een pup. Damon had snelheid, hij had dan weer lichtvoetigheid en een iets kleinere snelheid. De tactiek van zijn broer klonk hem haast als muziek in de oren. ‘Ik ga naar het bos, oké? Ik beweeg iets lichtvoetiger als jij. Zodra ik het bos in ben, vertrek jij en we komen elkaar weer tegen bij de grote eik. Daar kunnen we dat verrekte beest wel te pakken krijgen en insluiten.’ Voor kort keek hij naar zijn broer die hogerop stond. Het was misschien niet het beste idee, of het makkelijkste. Maar op zich leek het hem wel haalbaar.
Zo vertrok hij dan ook meteen toen zijn broer het oké teken gaf(als dat goed is?). Tussen het hoge gras verdween de zwarte pup meteen. Damian zorgde ervoor dat er niets van zijn zwarte plukjes boven het gras uitstaken anders zou hij verraden zijn. Hij bewoog zich zacht vooruit, maar toch nog op volle snelheid zodat Damon niet al te lang moest wachten. Volle snelheid was eigenlijk best wel heel snel en hij moest goed opletten dat hij niet over zijn eigen poten donderde. Wanneer hij uiteindelijk de rand van het bos bereikte stak hij even zijn kop boven het gras uit in de hoop dat Damon het zou snappen. Daarna zette hij het weer naar een lopen richting de eik waar hij het eerder over had gehad. Die was nog maximaal vijf minuten van hem verwijderd, ongeveer dan toch.



[Vanaf nu mag je trouwens even godmodden om het posten wat te bespoedigen xd]


Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
avatar


Damon.




PROFIELAantal berichten : 28
KARAKTER

Karakter
Leeftijd: 3 maanden
Roedel: They took me from them
Partner: I'm a strong and independent man

BerichtOnderwerp: Re: No way home - &Damian   di jul 29, 2014 11:47 am
~ En toen viel Damian in een gat, en in nog een gat, wat een sukkel is het ook. Nee ik zal me best doen  Smile ~

Hij knikte bij het voorstel van Damian. Het was waar dat Damian veel geluidlozer kon lopen. Ook al was Damon de snellere van de twee, dit keer zou stilte gunstiger zijn dan snelheid.. Het was een goede keus om Damian het bos in te sturen.
Damon's blik gleed nog een keer over het konijn dat nog nietsvermoedend aan het grazen was. Een valse grijns kon Damon niet onderdrukken. Hij kon het vlees al bijna proeven, eindelijk zou dat holle gevoel in zijn maag gevuld worden. Hij zou geen honger meer lijden, en zou beter kunnen vechten tegen Damian. Hoe fijn was het dat Damian meehielp met  zijn eigen nederlaag.
Hij richtte zijn aandacht weer op zijn zwarte broertje, wetend dat ze nu op moesten gaan schieten. Het konijn kon ieder moment besluiten om ergens anders heen te gaan. Als ze niet snel handelde, hadden ze hun kans voorbij laten schieten. Met een knikje gaf Damon aan dat Damian de aanval kon inzetten.
Vanaf zijn steen had hij goed overzicht over het hele tafereel.Al snel kon hij Damian niet meer zien door het hoge gras. Hij vernauwde zijn ogen om het beter te kunnen zien, maar Damian deed het keurig. Hij was niet te zien en niet te horen. Damn, waarom moest zijn broertje nou weer zo goed zijn? Nu mocht hij zijn gedeelte niet verpesten. Als het bij hem mis zou gaan, zou hij nooit meer met rust worden gelaten, hij zou het einde er niet van horen. 'Weet je nog die ene keer... Dat zou echt een hel worden.
Sneller dan gedacht werd de kop van Damian zichtbaar. Nu was het  Damon's beurt. Hij zou wel eens laten zien wat hij allemaal kon. Damian nailde zijn deel misschien, maar Damon ging het zo goed doen, dat Damian uit dankbaarheid het kasteel weg zou geven.
Hij sprong van de rots af, en liet zichzelf verdwijnen in het hoge gras. Hij ging iets meer naar het zuiden, zodat hij invloed kon uitoefenen op de vluchtroute van het konijn. Hij was een geboren herdershond.
Na ongeveer 30 meter vond hij het wel voldoende. Het was tijd om het konijn de stuipen van het lijf te jagen. Hij sprong omhoog, en rende naar het konijn. Hij deed niet eens meer de moeite om geruisloos te bewegen, het was juist de bedoeling dat het konijn hem zou opmerken. 'Broer Konijn! Hierzo!' schreeuwde hij vrolijk, en met die woorden keek het konijn op, en koos hij het hazenpad. Eerst wilde het konijn de verkeerde kant op gaan, maar Damon sneed hem al snel de pas af. Het konijn maakte een scherpe U-turn en ging gelukkig in de richting van de eik. Zo snel als Damon's benen hem konden dragen  ging hij er achterna. Als het konijn ook maar een stap verkeerd zetten, corrigeerde Damon hem. Zo joeg hij het beest regelrecht de hinderlaag in. Nu was het maar hopen dat Damian klaar stond.
Dat was gelukkig ook zo. Zijn evenbeeld maar dan in het zwart sprong op het konijn, en haalde het neer. 'Lekker dan!' schreeuwde Damon. Damon haalde na een paar seconde beide beesten in, en ook hij mengde zich in het gevecht. Samen pinde ze het beest vast op de grond. Ieder grepen ze een been, zodat het konijn niet weg kon rennen. Damon voelde hoe zijn tanden in het vlees groeven. Damian stond dichter bij het hoofd van het konijn, aan hem was de taak om de halsslagader door te bijten. 'Bijt de halsslagader door!' schreeuwde hij, maar Damian had het zelf ook al door en na een halve minuut lag er een dood konijn onder de pups. Nog nahijgend keek hij zijn broer opgetogen aan. Het was ze zowaar gelukt! 'We did it!' juichte hij. Verder maakte hij er geen woorden aan vuil, de honger consumeerde hem compleet. Hij scheurde de vacht van het konijn open, en viel aan. Nog nooit had vlees zo lekker gesmaakt.


Terug naar boven Go down
Profiel bekijken



Gesponsorde inhoud




PROFIEL
KARAKTER

BerichtOnderwerp: Re: No way home - &Damian   
Terug naar boven Go down
 

No way home - &Damian

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

 Soortgelijke onderwerpen

-
» Wat betekend jouw real naam?
» [Fanfic] "Hey Dad, I'm home"
» You only hate the road when you're missing home
» Horse Home [RPG]
» {OPEN} Making myself at home

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Avarice :: INGAME :: Ruïnes-